مهسا…

 

نامت دیگر فقط یک نام ساده نیست؛ شد فریاد نسلی که دیگر نمی‌خواهد زیر سایه ظلم و بی‌عدالتی زندگی کند. شد نماد شجاعت، ایستادگی و اعتراض به هر آنچه انسان را در زنجیر ستم نگاه می‌دارد.

زندگی کوتاهت، اما شعله‌ات بی‌قرار و فراگیر بود؛ شعله‌ای که در دل‌های ما می‌سوزد و هیچ‌گاه خاموش نمی‌شود. این شعله ما را فرا می‌خواند تا سکوت را بشکنیم، تا فریاد عدالت‌خواهی را بلند کنیم، تا نگذاریم مرگ تو بی‌پاسخ بماند.

مهسا، تو رفتی، اما نبودنت سنگین است. هر نگاهت، هر لبخندت، ما را به خروش می‌آورد؛ ما را فرا می‌خواند تا جهان را به یاد بیاوریم، به یاد بیاوریم که چه بی‌عدالتی‌هایی در حق تو رفت و چه دل‌های پاکی در سایه ظلم نابود شدند.

سکوت ما دیگر پذیرفته نیست. این جهان که با زور و سرکوب، قلب‌های پاک را از ما می‌گیرد، باید پاسخ دهد؛ باید بفهمد که هر ظلمی، هر بی‌عدالتی‌ای، بذر انتقام و خشم را در دل ما می‌کارد.

هر سالگرد تو، یادآور این است که ما فراموش نمی‌کنیم. ما یاد می‌گیریم از درد تو، از خاموشی و مرگت، قدرتی تازه بسازیم. قدرتی که در خیابان‌ها، در دل‌ها و در فریادهایمان جاری می‌شود. ما یاد می‌گیریم تا عدالت را مطالبه کنیم، تا حق تو را از خاکستر ظلم باز پس بگیریم.

مهسا، تو رفتی، اما راهت هنوز پر از فریاد است. هر گامی که برای آزادی، کرامت انسانی و برابری برمی‌داریم، انتقام آرام اما محکم ماست؛ انتقامی که خاموش نمی‌شود، انتقامی که تاریخ آن را ثبت خواهد کرد.

ما ایستاده‌ایم و هیچ قدرتی نمی‌تواند ما را از مسیر عدالت بازدارد. نام تو، یاد تو، و فریاد تو در دل‌ها و ذهن‌های نسل ما جاودانه است. هر ظلمی که بر ما وارد شود، هر سرکوبی که بخواهند تحمل کنیم، ما پاسخ خواهیم داد؛ با خشم، با شجاعت، با وفاداری به تو و به آرمان‌های انسانی که برایش جان دادی.

و بدان، مهسا…

این خشم، این درد، این فریاد، هیچگاه فروکش نخواهد کرد. نسل‌ها به یاد تو ادامه خواهند داد، برای عدالتت می‌جنگند و راهت را با خون و اشک پاسداری می‌کنند. نامت جاودانه است و حق تو از خاکستر ظلم، سربلند خواهد شد.